سخن‌رانی ‌‌هرولد پینتر‌ در مراسم دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات 2005، تکمله‌ای بر آثارش به‌شمار می‌رفت: «میان آن‌چه واقعی‌ست و آن‌چه غیر واقعی‌ست تمایز آشکاری وجود ندارد، همین‌طور میان درست و نادرست. هر موضوعی الزاما، درست یا نادرست نیست؛ بلکه می‌تواند هم درست باشد و هم نادرست» او سخن‌رانی خود را این‌طور آغاز کرد و بعد مثل همیشه اصحاب سیاست را از دم تیغ گذراند و کسانی چون ‌بوش‌ و ‌بلر‌ را جنایت‌کار جنگی خواند؛ کسانی ‌که بی‌هیچ دلیلی، قوانین حقوق بشر را زیر پا گذاشتند و به‌ دروغ به عراق حمله کردند و هزاران نفر عراقی غیرنظامی و صدها تن سرباز آمریکایی را برای رسیدن به مطامع پست خود به گور فرستادند. بین این روی‌کرد نسبت به رجل سیاسی جهان و نمایش‌نامه‌ی ‌آسایش‌گاه‌ قرابت‌های زیادی وجود دارد.
‌آسایش‌گاه‌ ماجرای زندگی عده‌ای در مکانی‌ست که آن‌را آسایش‌گاه می‌نامند و مسؤولیت نگه‌داری از عده‌ای را به‌عهده دارند که بیمارشان می‌دانند. کارمندان آسایش‌گاه، شب و روز مراقب بیماران هستند و طبق سلسله‌‌مراتبی شبیه به سلسله‌مراتب نظامی از یک‌دیگر فرمان‌بری دارند. ماجرا از جایی آغاز می‌شود که احتمالا یکی از بیمارانِ زن به قتل رسیده و یکی دیگر، کودکی به‌دنیا آورده است.
مسؤول آسایش‌گاه از این قضیه ناراحت است چرا که ادعا دارد تا به‌حال چنین اتفاقی در مدت مسؤولیت‌اش نیفتاده. کتاب که جلوتر می‌رود متوجه می‌شوید ماجرا به این سادگی هم نیست و مرز بین بیماران و مراقبت‌کنندگان‌شان چندان مشخص نیست؛ آن‌ها یک دیکتاتوری ساخته‌اند و از هیچ جنایتی نسبت به آنان‌که بیمارشان می‌خوانند، فروگذار نمی‌کنند. از این جهت ‌آسایش‌گاه‌ هرولد پینتر آبی‌ست بر خواب‌گه مورچگان. او در سخن‌رانی نوبل آن‌طور صحبت می‌کند و در نمایش‌نامه‌هایش نیز چنین جهانی تصور می‌کند؛ جهانی‌که پلکان ترقی انسان‌ها اجساد هم‌نوعان آن‌هاست.