اجازه بدهید یک مقدار به گذشته برویم. اواخر دهه‌ی 1980 و اوایل دهه‌ی 1990 یک گروه آلترنيتيو راک ناشناس به نام موسيقی پاپ خودش را خواهد خورد/ Pop Will Eat Itself در انگلستان برای خودش آلبوم منتشر می‌کرد. آن‌ها بعد از تجربه‌کردن موسیقی آلترنيتیو قدم به دنیای اینداستریال گذاشتند اما هیچ‌وقت نتوانستند شهرتی را برای خود دست‌و‌پا کنند. گروه در سال 1996 منحل شد و اعضای آن هرکدام به دنبال پروژه‌های شخصی خود رفتند. خواننده‌‍‌ی این گروه به‌واسطه‌ی رفاقت‌اش با کارگردان جوانی به نام دارن آرونوفسکی وارد صنعت سینما می‌شود و ساخت موسیقی اولین فیلم او با عنوان پی/ π را به‌عهده می‌گیرد. دو سال بعد (2000) او موسیقی دومین فیلم آرونوفسکی، یعنی مرثیه‌ای برای یک رویا/ Requiem for a Dream ‌را می‌سازد و تبدیل به یک چهره‌ی جهانی می‌شود. بله، او کسی نیست جز کلینت منسل، آهنگ‌ساز اسطوره‌ای سینما که با شاهکارهایی که خلق می‌کند فیلم را از قاب و تصویر جدا کرده و با نت و ملودی به شما معرفی می‌کند.
منسل نامی شناخته شده برای علاقه‌مندان سینماست. موسیقی او را در فیلم‌های نظیر Moon و Smokin’ Aces شنیده‌ایم. اما مشهورترین آثار او را می‌توانید در فیلم‌های آرونوفسکی بشنوید. آرونوفسکی تاکنون پنج فیلم را کارگردانی کرده که در تمامی آن‌ها منسل حضور دارد پی، مرثيه‌ای برای يک رؤيا، چشمه‌/ ‌The Fountain، کشتی‌گير/ The Wrestler و سرانجام همين قویِ سياه/ Black Swan  محصول سال 2010.
قویِ سياه، با هنرمندی ناتالی پورتمن و میلا کانيس، آخرین هم‌کاری آرونوفسکی و منسل است. منسل برای موسیقی این فیلم از باله‌ی چایکوفسکی، با اعمال پاره‌ای تغییرات، استفاده کرده. به همین دلیل به‌خاطر استفاده از آثار چایکوفسکی این مجموعه نتوانست در مراسم اسکار نامزد دریافت بهترین موسیقی فیلم شود. این را هم اضافه کنم که در فیلم می‌توانید آثاری از گروه The Chemical Brothers را نیز بشنوید. اما این آهنگ‌ها در مجموعه‌ی موسیقی این فیلم منتشر نشده است.

منبع: آ ل ب و م