آن‌ها که با دنیای موسیقی فیلم در هالیوود آشنا هستند، خوب می‌دانند که جا پای المر برنستاین/ Elmer Bernstein‌- آهنگ‌ساز اسطوره‌ای هالیوود- گذاشتن، به‌ اندازه‌ی بازسازی نقش مشهور مارشال روستر کاگبرن، که جان وینِ محبوب آمریکایی‌ها اولین و تنها اسکار دوران بازیگری‌اش را برای این نقش گرفته، ‌دل شیر‌ می‌خواهد؛ حالا در تازه‌ترین فیلم برادران کوئن با عنوان شهامت/ دلِ شیر/ True Grit که بازسازی وسترنی به همین نام است، هر دو این اتفاقات با هم رخ داده: جف بریجز بازیگر به قلمروی جان وین کبیر سرک کشیده و کارتر بِروِل/ Carter Burwel آهنگ‌ساز، پرسه‌ای زده در دنیای باشکوه المر برنستاین افسانه‌ای.
کارتر برول آهنگ‌ساز سال‌های اخیر آثار برادران کوئن و یکی از مهم‌ترین آهنگ‌سازان فیلم در دو دهه‌ی گذشته بوده است. شهرت خاص او در دنیای موسیقی فیلم از جنس شهرت منحصربه‌فرد برادران کوئن در فیلم‌سازی‌ست. او به طرزی هوش‌مندانه مؤلفه‌هایی از جریان اصلی موسیقی فیلم را به دنیای مستقل و شخصی خود کشانده و مهر و امضای خود را بر آن‌ها می‌زند. این روی‌کرد او گه‌گاه با ملودی‌های قدرت‌مند و طنین احساسی قوی هم‌راه شده و به شاهکار منجر می‌شود و گاهی هم به مسیرهای انحرافی تجربه‌گرایی صرف افتاده و آثار متوسطی پدید می‌آورد. با این حال، موسیقی فیلم شهامت اثر متفاوتی در کارنامه‌ی اوست؛ هم از آن جهت که حاصل کارش در نهایت با کار المر برنستاین در فیلم اصلی مقایسه می‌شود، و هم از جهت استفاده‌اش از سرودهای روحانی و کلیسایی قرن نوزدهم در دوران غرب وحشی.
مصاحبه‌های اخیر بِرول نشان می‌دهد که او و کوئن‌ها برای موسیقی این فیلم، به دنبال آن دسته از سرودهای کلیسایی قرن نوزدهمی بوده‌اند که نه صرفا تسکین‌دهنده و تعالی‌بخش و نه به کلی غمگین و دل‌خراش باشند؛ سرود‌هایی هم‌چون ‌آرمیدن در آغوش ابدی‌‌، ‌‌راه سرزمین افتخار‌ و ‌چه دوستی داریم در مسیح‌ که برول موسیقی این فیلم را بر روی آن‌ها بنا کرده است. استفاده از این سرودها به نوعی منعکس‌کننده‌ی اراده‌ی مذهبی راسخ دخترک 14 ساله‌ی فیلم برای گرفتن انتقام پدر و هم‌چنین حال‌و‌هوای غم‌گنانه‌ی سفر او به هم‌راه کاگبرن برای یافتن رد قاتل هم هست. حتی شاید بتوان قطعه‌ای هم‌چون ‌آرمیدن در آغوش ابدی‌ را تم توصیف‌کننده‌ی حال‌و‌هوای متی نوجوان‌- با بازی خارق‌العاده‌ی هیلی استینفلد‌- و قطعه‌ی ‌راه سرزمین افتخار‌ را در رثای مارشال روستر کاگبرن و راه و رسم کهنه و از مد‌افتاده‌اش دانست. از سوی دیگر، بِرول به‌جز استفاده از خود این سرودها در مجموعه‌ی ساندترک فیلم، تم اصلی موسیقی فیلم را هم در قطعاتی هم‌چون ‌راندن تا مرگ‌، بر پایه‌ی پیانو و سازهای زهی و در حال‌و‌هوای نوستالژیک و در عین حال روایت‌گر همین سرودها نوشته و به اجرا درآورده است.
بخش دیگر موسیقی این فیلم هم شامل قطعاتی انتخابی از موسیقی فیلم اصلی‌ست که با چیدمانی تازه اجرا شده‌اند. در این قطعات، ارکستراسیون به وضوح با الهام از موسیقی فیلم‌های کلاسیک عصر طلایی هالیوود شکل گرفته و با گذر از فیلتر نگرش رمانتیک و محزون کارتر برول و کوئن‌ها به این داستان حماسی، تماشاگر را تا ترانه‌ی پایانی با فیلم هم‌راه می‌کند.
مجموعه‌ی ساندترک فیلم شهامت، اثر تازه‌ی کوئن‌ها، همانند خود فیلم کار متفاوت و هوش‌مندانه‌ای از کار درآمده که باید شنیده شود. در واقع شاید بتوان گفت که موسیقی بِرول برای این فیلم، سرود روحانی بلندی‌ست که تصاویر خشن و محزون فیلم از دوران غرب وحشی را با طنز تلخ ظریفی در بر گرفته و تطهیر می‌کند و در پایان، همه‌ی شخصیت‌های خسته و گناهکار داستان را غم‌خوارانه در آغوشی ابدی به آرامش می‌رساند.