فیلم Drive اثر تحسین‌‌شده‌ی نیکلاس ویندینگ‌رفن که موفق به کسب جایزه ی بهترین کارگردانی جشنواره‌ی کن امسال شده و امیدهای بسیاری برای کسب جوایز در مراسم پیش روی اسکار نیز دارد، از نظر موسیقی هم یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سال 2011 محسوب می‌شود و بسیاری از منتقدین، موسیقی آن‌را با موسیقی اسکاری ترنت رزنور و آتیکوس راس برای فیلم شبکه‌ی اجتماعی در سال گذشته مقایسه کرده‌اند.
Drive شور‌و‌حال اصیل دهه‌ی هفتادی را در کالبدی امروزی زنده می‌کند. کاراکتر اصلی فیلم- راننده- انگار از وسترن‌های اسپاگتی چند دهه پیش، قدم به شب‌های آرام کالیفرنیای امروزی گذاشته است. او همچون قهرمانان مشابه دهه‌ی هفتادی‌اش به ندرت حرف می‌زند و نگاهش پر از ناگفته‌هاست. تنهایی تقدیر ازلی ابدی اوست و خودش این را از هر‌کسی بهتر می‌داند. در واقع, خلق و انتخاب موسیقی برای چنین فیلمی تجربه‌ای‌ست ظریف و جذاب؛ جاگذاری با دقت این تصاویر و شخصیت‌های درجه یک در غلافی از نت و سکوت و هارمونی چیزی‌ست که هر موزیسینی را تحریک می‌کند. کلیف مارتینز، آهنگ‌ساز فیلم، به‌خصوص از ارزش سکوت در فیلمی این‌چنین کم دیالوگ و با پلان‌های بلند آگاه بوده است و ترکیب نواهای خیال‌انگیزش با سکوت، به اکسیری جادویی برای جان بخشیدن به تصاویر فیلم تبدیل شده است.
قاعده‌ی معمول این است که موسیقی فیلم باید در تطابق با حس تماتیک فیلم ساخته یا انتخاب شود و در این‌جا هم طبعا نیاز بوده که حسی اصیل و خاطره‌انگیز در لباسی امروزی جلوه‌گر شود. کلیف مارتینز برای ترانه‌هایش به الهام از قطعات سینت پاپ و دیسکوی دهه‌ی 70 و 80 ای با اجرایی کاملا امروزی همراه با مایه‌های تکنو روی آورده که از قرار منبع الهام اولیه‌اش هم نمونه‌هایی از ترانه‌های سینت پاپ و دیسکوی دهه 80‌ای بوده که خود رفن به‌عنوان موسیقی مورد نظرش برای فیلم به او داده است. این قطعات الکترونیک خلوت با ریتم میانه و وکال نجواگونه و رویایی بیش‌تر از همه از قطعه‌ی اصلی مجموعه با نام Nightcall که یک قطعه‌ی انتخابی از یک موزیسین الکترونیک فرانسوی‌ست مایه می‌گیرد و مخاطب را به دنیای پر‌رمز‌‌و‌راز Drive رهنمون می‌شود. موسیقی متن ساخته شده توسط مارتینز هم در القای فضای استیلیزه و وهم آور دنیای شبانه ی فیلم کاملا موثر واقع می‌شود. در واقع، موسیقی درون رانند‌ه‌ی تنهای فیلم که با اتومبیلش آگاهانه به قلب آرامش خشونت‌بار شب‌های کالیفرنیا می‌تازد هم حتما چیزی شبیه همین افکت‌ها، سکوت‌ها، نتها و بیت‌های الکترونیکی‌ست که کلیف مارتینز برای موسیقی اثر خلق یا انتخاب کرده است.
مجموعه‌ی ساندترک Drive یک تجربه‌ی منحصر به فرد و لذت‌بخش است که در هم‌راهی با تصاویر فیلم، لذتی دو چندان می‌آفریند. این مجموعه احتمالا می‌تواند برای کلیف مارتینز- که امسال موسیقی فیلم Contagion اثر تازه ی استیون سودربرگ را هم در کارنامه‌ی خود دارد- یک نامزدی اسکار به ارمغان بیاورد، اما برای بردن مجسمه‌ی اسکار باید دید که آیا امسال هم رای‌دهندگان اسکار به موسیقی افکتیو، امبینت و الکترونیک روی خوش نشان می‌دهند یا خیر.