همیشه یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا انتخاب بهترین‌هاست. فرقی نمی‌کند آلبوم موسیقی باشد یا فیلم یا مثلا دوست و رفیق. مسأله این‌جاست که ته دل‌ات احساس می‌کنی با انتخاب هر‌کدام به دیگران ظلم کرده‌ای. حالا در مورد بهترین آلبوم‌های موسیقی سال 2010 قرار بر این شد که محدودیتی برای انتخاب آثار از لحاظ سبک و ساختار نداشته باشیم. یعنی هرکس به سبک و سلیقه‌ی خودش، و نه بر‌اساس خط‌مشی مجله، بهترین‌هاش را معرفی کند. حالا من هم ضمن تشکر و قدردانی از آلبوم کشتی/ Ark از برندن پری، جایی‌که اقیانوس تمام می‌شود/ Where The Ocean Ends از کاکون/ Cocoon، روح مجنون 2/ Lunatic Soul II از لونتیک سول، هلیگولند/ Heligoland از مسیو اتک و سه/ Tri از مای اسلیپینگ کارما/ My Sleeping Karma، پنج آلبوم برتر امسال از دیدگاه خودم را این‌ها می‌دانم.




کریپلد بلک فنیکس/ Crippled Black Phoenix
من، گوش‌به‌زنگ/ I, Vigilante
ژانر: پست راک، پراگرسیو راک
تاریخ انتشار: ۲۱ سپتامبر

سوپرگروه انگلیسی Crippled Black Phoenix یک ترکیب و هم‌کاری شلوغ و پرادعا از بزرگ‌ترین‌های موسیقی پست‌ راک انگلستان را در خود جای داده است. آلبوم چهارم آن‌ها با عنوان من، گوش‌به‌زنگ/ I, Vigilante، اثری‌ست که می‌تواند نگرش شما را به موسیقی پست راک دگرگون کند. شش آهنگ این آلبوم با چنان قدرتی اجرا شده است که هیجانش می‌زند شما را درب و داغان می‌کند. فقط کافی‌ست آهنگ دوم ما فراموش کرده‌ایم کی هستیم/ We Forgotten Who We are و بلافاصله آهنگ سوم عدالت خارق‌العاده/ Fantastic Justice را گوش کنید و بعد آهنگ پنجم از یک عمر/ Of a Lifetime را به‌عنوان چاشنی به آن اضافه کنید، حاصل می‌شود معجون بی‌نظیری از موسیقی پست راک. ناگفته نماند که گروه در سه آلبوم قبلی‌ خود آمیخته‌ای از موسیقی آمبی‌ینت و پست راک را عرضه کردند که با تمام زیبایی‌هاش، غافل‌گیرکننده نبود. اما آن‌ها در اثر جدید با سبک آمبی‌ینت خداحافظی کرده‌اند و قدم به ترکیب پراگرسیو و پست راک گذاشته‌اند و اثری را خلق کرده‌اند که فراموش نخواهد شد. این را هم اضافه کنم که این گروه از ترکیبی از هنرمندان مشهور موسیقی پست راک انگلستان تشکیل شده که اعضای آن در گروه‌هایی نظیر موگ‌وای/ Mogwai، آیرون مانکیز/Iron Monkeys، گونگا/ Gonga، الکتریک ویزارد/ Electric Wizard و گروه‌های مشهور دیگری عضویت دارند. در حال حاضر این گروه 8 عضو دارد و تعداد اعضایی که در گذشته در آن هم‌کاری کرده‌اند به 20 نفر می‌رسد.

پیانو مجیک/ Piano Magic
ضبط خانگی/ Home Recording
ژانر: آمبی‌ینت، پست راک
تاریخ انتشار: ۱۵ سپتامبر
گروه انگلیسی Piano Magic معجون عجیب‌و‌غریبی از موسیقی ایندی و ملل، آمیخته با پست راک و آمبی‌ینت و اصولا استثنایی را ارائه می‌کند که از شنیدنش سیر نخواهید شد. آلبوم سال 2010 این گروه با عنوان ضبط خانگی/Home Recording یازدهمین اثر آن‌هاست که منتشر شده است. آلبوم قبلی پیانو مجیک به اسم جشن‌های پیروزی/ Ovations نیز یک شاهکار در ژانر خودش محسوب می‌شود. یک کار فوق العاده که برندن پری، عضو سابق گروه مشهور دد کن دنس/Dead Can Dance، به‌عنوان خواننده‌ی مهمان با صدای جادویی خودش حال‌و‌هوای عجیبی به آن داد. اما آلبوم جدید اثری‌ست فوق‌العاده و کاملا متفاوت با آلبوم قبلی. احساس می‌کنید که موسیقی با یک نوازش آرام و سبک، تمام سیاهی را از عمق ضمیر و درون شما بیرون می‌کشد و سفیدی را به آن تزریق می‌کند. با وجود این‌که در نهایت اثر قبلی جذابیت‌های مضاعفی داشت، اما این آلبوم هم چیزی کم از یک شاهکار ندارد. پیانو مجیک بعد از گذشت 16 سال از آغاز فعالیت‌اش، تغییرات زیادی را پشت سر گذاشته. از سه نفر بنیان‌گذار گروه تنها گلن جانسن هم‌چنان در پیانو مجیک باقی مانده است و دو نفر دیگر یعنی دامینک چنل و دیک رینس گروه را به‌دلیل پروژه‌های انفراد‌ی‌شان ترک کرده‌اند. اما هم‌چنان می‌توان از پیانو مجیک به‌عنوان یکی از قدرت‌مندترین گروه‌های آمبی‌ینت، پست راک و دارک ویو انگلستان و دنیا نام برد.

آمینا/ Amiina
معما/ Puzzle
ژانر: آمبی‌ینت، پست راک
تاریخ انتشار: ۲۷ سپتامبر
احتمالا دوست‌داران موسیقی آمبی‌ینت/ پست راک، مخصوصا طرفداران گروه سیگوروس/  Sigur Rós، فیلم مستند و مشهور Heima را که به داستان تور رایگان این گروه در روستاهای ایسلند می‌پردازد، دیده‌اند. اگر دقت کرده باشید در این فیلم چند دختر جوان با سازهای زهی از قبیل ویالن، ویولا و ویالن سل، اعضای گروه سیگوروس را هم‌راهی می‌کنند. آن‌ها گروه بی‌نظیر و فوق‌العاده‌ای هستند به نام آمینا/ Amiina که با موسیقی فوق‌العاده لطیف و دل‌انگیزشان، روح شما را قلقلک می‌دهند. آمینا در ابتدا فعالیت خودش را با انتشار یک آلبوم EP به اسم آنیمامینا/ AnimaminA در سال 2005 آغاز کرد و سپس در سال 2007 اولین آلبومش به اسم Kurr را به بازار داد. سال 2009 دومین EP آن‌ها به اسم Re Minore منتشر شد و حالا هم دومین آلبوم آن‌ها با عنوان معما/ Puzzle در سال 2010 منتشر شده است. سبک آمبی‌ینت آمیخته به پست راک و و البته تاثیر موسیقی ایسلندی، به‌خصوص گروه Sigur Rós منجر به خلق شاهکاری در موسیقی آمبی‌ینت به اسم آمینا شده. باور کنید که اگر من پزشک بودم شنیدن این آلبوم را به ‌عنوان علاج تمام بیماری‌های روحی تجویز می‌کردم. اجازه بدهید این آلبوم را این‌گونه توصیف کنم؛ نشسته‌اید کنار یک پنجره‌ی آفتاب‌گیر، یک بوم روبه‌روی‌تان و یک قلم‌مو در دست و کلی رنگ کنارتان دارید، این آلبوم را گوش کنید، چشمان‌تان را ببندید و روی بوم‌تان نقش بزنید، مطمئن باشید چیز فوق‌العاده‌ای خلق خواهید کرد.

کارل برومل
همه‌ی پرندگان می‌گویند/ All Birds Say
ژانر: فولک راک
تاریخ انتشار: ۳۱ آگست
بگذارید اعترافی کنم؛ دقیقا نمی‌دانم که چرا این آلبوم را انقدر دوست دارم. شاید به‌خاطر این باشد که عشق عجیبی به گروه مای مورنینگ جکت/ My Morning Jacket دارم. یا شاید به‌خاطر این باشد که قرار بود امسال آلبوم جدید این گروه منتشر بشود و البته هیچ خبری هم از آن نشد. شاید هم دلیل‌اش به‌خاطر استایل دوست‌داشتنی کارل برومل در کنسرت‌های گروه باشد. دلیل‌اش هر چیزی که هست، آلبوم همه‌ی پرندگان می گویند/ All Birds Say از کارل برومل یکی از بهترین آثار موسیقی فولک راک امسال است. این آلبوم یک اثر لذت‌بخش، لطیف و دوست‌داشتنی از موسیقی فولک مخصوص کنتاکی آمریکاست که با وجود آن‌که چندان خبری از جلوه‌های گیتار اعجاب‌انگیز برومل در آن نیست، اما شما را در حد کفایت راضی نگه می‌دارد. بد نیست این را بدانید که در فهرست خدایان جدید گیتار که فهرستی از برترین گیتاریست‌های جوان موسیقی را در خود دارد، کارل برومل با یک پله پایین‌تر از هم‌گروهی‌اش، جیم جیمز رهبر گروه مای مورنینگ جکت، در جای‌گاه هشتم قرار دارد. این را هم اضافه کنید که جای‌گاه نخست این فهرست به جان مه‌یر اختصاص دارد.

پیور ریزن روولوشن/ Pure Reason Revolution
چکش و سندان/ Hammer and Anvil
ژانر: پراگرسیو راک، الکترونیک
تاریخ انتشار: ۱۵ اکتبر
حالا گروه پیور ریزن روولوشن/ Pure Reason Revolution بعد از انتشار دو آلبوم و سعی و خطاهای مختلف در عرصه‌ی موسیقی الکترونیک و پراگرسیو، بالاخره به یک محصول منحصربه‌فرد و فوق‌العاده دست پیدا کرده به اسم چکش و سندان/ Hammer and Anvil. سومین آلبوم این گروه یک جهش بلند به سمت موسیقی الکترونیک است و تقریبا با هدف‌دار شدن پراگرسیوی که در آلبوم اول پررنگ و در آلبوم دوم بلاتکلیف بود، به یک شاهکار موسیقایی رسیده است. آهنگ اول، آتش جنگ/ Fight Fire، در حد غافل‌گیرکننده‌ای جنون‌آمیز و یک شروع میخ‌کوب‌کننده برای آلبوم است. شما در آهنگی مثل یورش/ Blitzkrieg یک الکترونیک محض را خواهید شنید و کار به‌ جایی می‌رسد که در آخرین آهنگ آلبوم یعنی صلح/ Armistice به یک موسیقی ملایم و متمایل به پاپ خواهید رسید. دقت کردید؟ آلبوم با آتش جنگ و موسیقی جنون‌آمیزش شروع می‌شود و با صلح و موسیقی آرامش به اتمام می‌رسد. البته بیش‌تر می‌توان دلیل این تغییر سبک را حضور تام بلامی در این آلبوم دانست. بلامی، هنرمند سی ساله و همه‌کاره‌ی عالم موسیقی در این اثر در کنار جان کورتنی- کی‌بوردیست گروه- مسؤولیت تهیه‌کنندگی و آهنگ‌سازی را بر‌عهده داشته است.

منبع: ماه‌نامه‌ی رونا