سنت هر ساله‌ی انتخاب فهرست بهترین‌ها، شاید لذت‌بخش‌ترین قسمت نویسندگی در دنیای موسیقی و سینماست. جمع‌بندی هر آن‌چه در سال گذشته دیده و شنیده‌اید و تهیه‌ی فهرست بهترین‌ها، غیر از لذت شخصی، می‌تواند راهنمایی باشد برای دیگر علاقه‌مندان موسیقی و سینما که به آن‌ها در پیدا کردن محصولات مورد نظرشان کمک کند.
با این توضیح، فهرستی که در زیر ارائه می‌شود، شامل بهترین‌ آلبوم‌های موسیقی در سال 2010 از دید و سلیقه‌ام است و با توجه به نزدیکی سلیقه‌ام به دنیای موسیقی ایندی، طبیعتا می‌توان این فهرست را به ‌عنوان مجموعه‌ی بهترین آلبوم‌های ایندی سال هم در نظر گرفت:


بلک کیز/ The Black Keys
برادران/ Brothers
ژانر: بلوز راک
تاریخ انتشار: 18 می

حالا دیگر با خیال راحت می‌توان گروه دو نفره‌ی بلک کیز/ The Black Keys را محبوب‌ترین گروه بلوز راک سفیدپوستی این‌روزها دانست که توانسته‌اند جای‌گاهی را که پس از فروپاشی وایت استرایپس/ White Stripes به‌وسیله‌ی جک وایت مدتی خالی مانده بود، پر کنند. آن‌ها نظر صاحبان اصلی موسیقی بلوز یعنی سیاهپوستان را هم به خود جلب کرده‌اند و حتی در آلبوم اخیرشان با پیش‌روی بیش‌تر در قلم‌رو‌ی موسیقی سیاهپوستی، مایه‌های غلیظ سول را به بلوز راک همیشگی‌شان افزوده‌اند که حاصل کار بسیار قابل‌توجه از کار درآمده است. دن آئرباک گیتاریست و خواننده و پاتریک کارنی درامر در این پنجمین آلبوم استودیویی‌شان در قالب The Black Keys به اوج پختگی و بلوغ رسیده‌اند و این بلوغ در همه‌ی عناصر موسیقی‌شان به‌وضوح قابل درک است. نوای بازی‌گوش و پرجنب‌و‌جوش گیتار لید در کنار خط بیس حجیم و کوبه‌های سنگین و خوش‌ریتم درام و در نهایت اجرای پخته و دل‌نشین دن آئرباک در مقام خواننده، آن‌چنان تکان‌دهنده و تأثیرگذار است که به‌نظرم این آلبوم را به بهترین اثر The Black Keys و هم‌چنین بهترین آلبوم سال 2010 تبدیل کرده است. قطعه‌ی انتخابی‌ام در این آلبوم، بدون شک ترانه‌ی Tighten up است که نشاط و انرژی از سر و روش می‌بارد.




کینگز آو لئون/ Kings of Leon
دم غروب بیا/ Come Around Sundown
ژانر: آلترناتیو راک
تاریخ انتشار: 15 اکتبر

بزرگ‌ترین چالشی که هر گروه موسیقی در دوره‌ی کاری‌اش با آن روبه‌رو می‌شود، درست بعد از موفق‌ترین آلبوم آن‌ها رخ می‌دهد؛ هنگامی‌که گروه، بهترین اثر خود را ارائه کرده و سطح توقعات را از خود بالا برده است. گروه کینگز آو لئون پس از موفقیت خارق‌العاده‌ی آلبوم فقط در شب/ Only By The Night، نیازمند آلبومی بود که بتواند اعتبار به‌دست آمده از کار قبلی را حفظ کند و به نظر می‌رسد که اثر جدید آن‌ها دم غروب بیا/ Come Around Sundown در رسیدن به این هدف نسبتا موفق عمل کرده است. این آلبوم در مقایسه با آلبوم پیشین گروه حرکتی رو به جلو محسوب نمی‌شود، اما عقب‌نشینی هم نیست. سطح قطعات بالاتر از متوسط است و به راحتی می‌تواند طرفداران آلترناتیو راک با لحن جنوب آمریکا را راضی نگه‌ دارد و دورخیزی باشد برای حرکت‌های بزرگ‌تر. بدون شک نکات دل‌گرم‌کننده برای طرفداران موسیقی کینگز آو لئون در این آلبوم کم نیست و آن‌ها هم‌چنان می‌توانند از طنین صدای زخمی و خسته‌ی کالب فالوویل در عمق موسیقی راک جنوبی پسران آقای لیان فالوویل لذت ببرند؛ هر چند که که آلبوم قبلی برای همه‌ی مخاطبان این گروه چیز دیگری بود. قطعه‌ی انتخابی‌ام در این آلبوم، یکی از دو قطعه‌‌ی Back Down South و Beach side است که هر دو به یک اندازه خوب‌اند.


دِنشنال/ The National
بنفش غلیظ/ High Violet
ژانر: ایندی راک
تاریخ انتشار: 10 می

گروه بروکلینی دِنشنال/ The National از آن دسته گروه‌هایی‌ست که هنوز می‌توان حال‌و‌هوای موسیقی ایندی راک اصیل را در ترانه‌هاشان یافت. کسانی‌که پی‌گیر آثار آن‌ها بوده‌اند، ممکن است از این‌که این گروه به اندازه‌ی کیفیت کارهاش به شهرت نرسیده سرخورده شده باشند؛ اما با این حال آلبوم پیشین آن‌ها با نام The Boxer آن‌قدر خوب بود که موجب جهش بزرگی در شمار مخاطبان‌شان شده و خیلی‌ها را برای شنیدن آلبوم جدیدشان مشتاق کند؛ آلبومی با نام بنفش غلیظ/ High Violet که به سبک‌و‌‌سیاق کارهای پیشین آن‌ها، فضای تیره‌و‌تاری دارد، هم‌راه با موسیقی و کلام جان‌دار و انرژی و وسواسی که در جزئیات ترانه‌ها مشاهده می‌شود. صدای بم و گیرا‌ی مت برنینگر که به خودی خود به اندازه‌ی کافی دل‌نشین است و با لحنی تأثیرگذار از دل‌های شکسته و جان‌های خسته می‌خواند، در کنار الگوهای باشکوه درام با ریتم چهار‌چهارم که در پس‌زمینه‌ی خطوط گیتار پراکنده و کم‌حجم و نت‌های آرام و غمگین پیانو جای گرفته، برخی از زیباترین ترانه‌های سال 2010 را پدید آورده‌اند. ترانه‌هایی که احساسات واقعی مردمان طبقه‌ی متوسط شهری در آمریکا را به تصویر می‌کشند. ترانه‌ی انتخابی‌ام در این آلبوم، قطعه‌ی زیبا‌ی Conversation 16 است که به تنهایی افت نیمه‌ی دوم آلبوم را جبران می‌کند.


لوکال نِی‌تیوز/ Local Natives
ملک گوریل/ Gorilla Manor
ژانر: ایندی راک
تاریخ انتشار: 16 فوریه

اولین آلبوم گروه لوس‌آنجلسی لوکال نِی‌تیوز/ Local Natives که با نام ملک گوریل/ Gorilla Manor اواخر سال گذشته در بریتانیا و اوایل امسال در آمریکا منتشر شد، یک غافل‌گیری درست‌و‌حسابی‌ست؛ چیزی مشابه پدیده‌ی فلیت‌فاکسز/ Fleet Foxes در سال 2008 با حال‌و‌‌‌هوایی امروزی‌تر که موجبات دل‌گرمی مخاطبان جدی موسیقی ایندی را نسبت به آینده‌ی این سبک فراهم می‌کند. این آلبوم آن‌قدر یک‌دست و پخته از کار درآمده که شنونده را در مورد تازه‌کار بودن این گروه به شک می‌اندازد. ترکیب ریتم‌های ساده و بی‌پیرایه و ملودی‌های پیچیده و شیرین با هارمونی صدای ترو‌تازه و خوش‌آوای خواننده، بافت منسجمی از نواهای پرطراوت و دل‌نشین به‌وجود آورده که به‌راحتی از شنیدن آن خسته نمی‌شوید. از طرف دیگر، اشعار هوش‌مندانه و غیرکلیشه‌ای ترانه‌ها هم از زاویه‌ای دیگر بر ارزش این اثر به‌عنوان آلبوم اول یک گروه، افزوده است. بدون شک این آلبومی‌ست لذت‌بخش و هیجان‌انگیز، بدون قطعه‌ی ضعیف و حاوی اجراهایی مملو از انرژی و اشتیاق که می‌تواند گستره‌ی وسیعی از سلیقه‌ها را در بر گیرد. با این حال، از آنجا که قطعات این مجموعه تقریباً در یک سطح هستند و هیچ‌کدام از آن‌ها از ساختار مجموعه بیرون نمی‌زنند، انتخاب یک قطعه از این آلبوم به‌عنوان ترانه‌ی پیشنهادی بسیار کار مشکلی‌ست.  


شی اند هیم/ She & Him
جلد دوم/ Volume Two
ژانر: ایندی پاپ، ایندی فولک
تاریخ انتشار: 17 مارس

آشنایی یک گیتاریست و موزیسین برجسته‌ی سبک فولک با یک هنرپیشه‌ی جوان و پرشرو شور کمدی رمانتیک‌های مستقل سینمای آمریکا لزوما همیشه به تشکیل یک گروه موسیقی منتهی نمی‌شود و تجربه نشان داده که معمولا از تشکیل چنین گروهی هم نباید انتظار زیادی داشت. با این حال M.Ward و زوئی دشانل با همین دو آلبومی که با عنوان گروه She & Him به بازار موسیقی ارائه کرده‌اند، ثابت کردند که باید برای گزاره‌های فوق تبصره‌هایی هم قائل شد. آلبوم اخیر آن ها با نام جلد دوم/ Volume Two نسبت به آلبوم قبلی، گام بلندی رو به جلوست که مؤلفه‌های خاص و متفاوت موسیقی M.Ward‌- به‌خصوص صدای منحصربه‌فرد گیتار او-‌ را در حال‌وهوای موسیقی ایندی پاپ به‌کار گرفته و حاوی ترانه‌های شیرین و دل‌نشینی‌ست که می‌تواند گستره‌ی مخاطبان بیش‌تری را برای این گروه تازه‌کار فراهم کند. با این حال این ترکیب، هنوز به آن پختگی و بلوغ نهایی نرسیده و مشخص است که برای شنیدن خبرهای بهتر و بیش‌تر از این زوج، باید منتظر آلبوم‌های بعدی آن‌ها بمانیم. به‌عنوان قطعه‌ی انتخابی، ترانه‌ی افتتاحیه‌ی آلبوم با نام Thieves را پیشنهاد می‌کنم که شروع دل‌نشینی برای این مجموعه‌ی شیرین و مهربان به‌‌شمار می‌رود.

منبع: ماه‌نامه‌ی رونا