جواد رهبر
در همین قدم اول میخواهم اعترافی بکنم؛ همیشه یکی از سختترین کارها برای من این بوده که بتوانم آلبومی را از سر تا ته دوست بدارم٬ حتی وقتی این آلبوم ساختهی یکی از گروههای محبوب باشد. نکته این است که خیلی کم پیش آمده بتوانم تمامی ترانههای آلبومی را بهطور کامل به یک اندازه دوست داشته باشم. محض نمونه٬ اولین آلبوم گروه سوپرترمپ که همنام خود گروه است٬ یکی از معدودترین آلبومهای تمام دوران زندگیامست که حتی فاصلهی بین ترانههاش را هم دوست دارم٬ یا آلبوم نوای قایقران/ The Boatman’s Call از گروه استرالیایی نیک کیو اند دِ بد سیدز/ Nick Cave and the Bad Seeds هم کم و بیش همین حالت را برام دارد. مجموعههای بهترین ترانههای گروههایی مثل کلش/ The Clash و بارکلی جیمز هاروست/ Barclay James Harvest هم جزو این دستهاند. اما این کار هر روز برام سختتر از دیروز میشود؛ همیشهی خدا چند ترانه از آلبوم بیشتر به دلام مینشیند و در گوش دادنهای متوالی به آلبوم مجبور میشوم ترانههایی را رد کنم. تازگیها آلبومهای گروه اینترپل را از سر تا ته دوست داشتهام و ساندترک فیلم جزیرهی شاتر را٬ که هر دو در فهرست آلبومهای محبوب 2010 من جای دارند. این فهرست پنج آلبومی که در ادامه میآید به ترتیب اولویت است.
اینترپل / Interpol
اینترپل / Interpol
تاریخ انتشار: 7 سپتامبر 2010
ژانر: احیای پسا پانک
اولین بار که چهارمین آلبوم استودیویی گروه محبوب آمریکاییام را شنیدم، حسابی توی ذوقام خورد. بعد از لحظههای شیرینی که با نوای گیتارها و کوبش درامهای گروه اینترپل داشتم، توقعام از آلبومی که همنام گروه است و قرار است به نوعی مانیفست اعضای آن باشد، خیلی بیشتر از آن چیزی بود که شنیدم. اما به بعضی از آلبومها باید فرصت داد؛ یکبار گوشدادن و بعد قضاوت کردن دربارهشان اشتباه است. آلبوم اینترپل هم همین حالت را دارد؛ اینجا وکالِ پل بنکس به صدای روزگاران جوانی آزی آزبورن شبیه شده و حتی با شنیدن ترانهی متفاوت امتحانش کن/ Try It On- با آن درام الهام گرفتهشدهاش از سبک اولداسکول جانگل- احتمالش هست که یاد پت شاپ بویز بیفتید. گروه نیویورکی اینترپل از جمله گروههای محبوبام است؛ پس تعجبی ندارد که آلبوم تازهشان شمارهی یک فهرستم باشد.
از عشق بنویس/ Write About Love
بل و سباستین/ Belle & Sebastian
تاریخ انتشار: 11 اکتبر 2010
ژانر: ایندی پاپ
گروه ایندی پاپِ اهل اسکاتلند بل و سباستین شبیه به تمامی گروههای همژانر خود هست و دقیقتر که نگاه کنیم- یا گوش کنیم؟- شبیه به هیچیک نیست. آلبوم هشتم آنها لذت ناب موسیقی پاپ است؛ درست مثل گروهی غرق در پاپ شروع میکنند و یکی دو آهنگ که پیش میروی، یک دفعه صدای متمایز نورا جونز توجهات را جلب میکند. هنوز از فضای خُمار ترانهی مشترک گروه با جونز رها نشدهای که آهنگ همنام آلبوم با همراهی صدای طبیعتا نپخته اما بامزهی کری مولیگان شروع میشود. یک ترانهی آرام و دلنشین و یکی سرشار از انرژی و متنفر از ساکن بودنِ شنوندهاش. راز موفقیت آلبوم تازهی گروه بل و سباستین همین است؛ آلبومی که هم اریژینال است و هم اینکه محض نمونه یادآور روزهای اوج گروه وم!/ Wham! است.
ساندترکِ جزیرهی شاتر / Shutter Island Soundtrack
تاریخ انتشار: 2 فوریه 2010
ژانر: ساندترک
جزیرهی شاتر به سبک و سیاق تلالو (استنلی کوبریک، 1980) با موسیقی مخوفی شروع میشود که شخصیت اصلی را در ورود به اسارتگاهش همراهی میکند. کار گردآوری ساندترکِ بهطرز هولناکی گوشنوازِ فیلم مارتین اسکورسیزی را رابی رابرتسن انجام داده است. نتیجه هم مجموعهایست که اغلب اجراهای مدرن آثار موسیقی کلاسیک است. رابرتسن از نتیجهی کار راضیست: «این بهترین و افسار گسیختهترین ساندترکیست که در تمام عمرم شنیدهام.» نظر من هم همین است. تجربهی هربار شنیدن آن جانگداز است. تدی دنیلز/ اندرو لیدیس وارد جزیرهای جداافتاده میشود که یادآور جزیرهی داستان خطرناکترین بازی (ریچارد کانل) است، بهخصوص وقتی که جای شکارچی و شکار عوض میشود. تدی دنیلز/ اندرو لیدیس وارد جزیره میشود تا همه را زیر نظر بگیرد٬ غافل از آنکه آنها به او زل زدهاند. از روزی که فیلم را دیدهام کار من هم شده گوش سپردن به این مجموعهی نامتعارف دو دیسکی!
زمان از کف میرود... 2009-1994/ 1994-2009...Time Flies
اواِیسس/ Oasis
تاریخ انتشار: 14 ژوئن 2010
ژانر: آلترنتیو راک٬ بریتپاپ
دست کم برای من گوش دادن به مجموعهای از ترانههای خاطرهبرانگیز گروه انگلیسی اواِیسس با آن اسم بامسماش- که دربارهی گذر سریع زمان هشدار میدهد- تلخ و شیرینترین تجربهی موسیقایی سال 2010 بود. مجموعهای از 27 ترانهی گروه از همان روزی که در کشورشان به اوج شهرت رسیدند تا به امروز که بین دو برادر سردمدار آن- لیام و نوئل گالگر- اختلاف اساسی افتاده و به احتمال زیاد دیگر گروه هیچوقت مثل روزهای قدیم- مثلا در ویدئوکلیپ ترانهی Wonderwall- نخواهد شد. حالا که راه این دو برادر از هم جدا شده٬ بهتر میشود تمام ترانههاشان را کنار هم شنید و از تغییرهایی که طی سالها در موسیقیشان پدید آمده٬ خبردار شد.
گروه اواِیسس تمام دارایی روزهای نوجوانیام از بریتپاپ بود- هنوز هم ترانهی بعضیها شاید بگن/ Some Might Say آنها یکی از بهترین ترانههای عمرم است- اما بعد از دو سه آلبوم آغازینشان٬ آلبومبهآلبوم دلسردکنندهتر شدند تا اینکه از وسط متلاشی شدند. حیف!
دم غروب بیا/ Come Around Sundown
کينگز آو لئون/ Kings of Leon
تاریخ انتشار: 15 اکتبر 2010
ژانر: راک
بعد از آنکه فقط در شب/ Only by the Night به یکی از آلبومهای محبوبام تبدیل شد، انتظارم از آلبوم بعدی کینگز آو لئون، گروه راک آمریکایی، بیشتر از آلبوم دم غروب بیا بود. اما این دلیل نمیشود که از شنیدن ترانههایی مثل مری/ Mary لذت نبرم، هر چند مثلا ترانهای مثل رادیواکتیو/ Radioactive- با آن موزیکویدئوی ازمدافتادهاش- چندان چنگی به دل نمیزند. دم غروب بیا شنیدنیست اما نشان میدهد که کینگز آو لئون درست لب بام ایستادهاند؛ اگر کار را جدی نگیرند، احتمال سقوطشان زیاد است. کاور آلبوم را خیلی دوست دارم؛ شبیه به آخرین نمای نقطهنظر کارلیتو برگاندی (آل پاچینو) در فیلم شیوهی کارلیتو (برایان دیپالما، 1993) است؛ درست وقتی که آرزو میکند گیل همانطور که بچهشان را در درون دارد، از شهر کوچکی که جایی برای دریادلانی چون او ندارد، بگریزد و تا حد امکان دور شود.
منبع: ماهنامهی رونا
 |
 |
 |
 |
