شاید تروتازه‌ترین تصویری که از جیکوب دیلن – پسر 40 ساله‌ی باب دیلنِ اسطوره‌ای – در ذهن داشته باشیم، به موزیک‌ویدئوی ترانه‌ی ‌قهرمانان/‌Heroes‌ برگردد؛ وقتی دیلن هم‌راه گروهش – وال‌فلاورز – زیر موج حمله‌های ‌گودزیلا‌ در بازخوانی ترانه‌ی دیوید بووی مصمم بود و تا آخر اجرا هم ترسی به دل راه نمی‌داد. حالا دیلن دو سال پس از انتشار اولین آلبوم سولوی خودش – دیدن چیزها – آلبومی به بازار داده که اول از همه، همان ‌نام تهیه‌کننده‌ جلب توجه می‌کند؛ تی‌-بون برنت. او همان موزیسینی‌ست که یکی‌دو ماه پیش در مراسم اسکار امسال جایزه‌ی بهترین ترانه‌ی ارژینال را به خاطر فیلم ‌قلب دیوانه‌ به خود اختصاص داد و جف بریجز – بازیگر نقش بد بلیکِ کانتری‌خوانِ همان فیلم – او را باعث‌و‌بانی دنیای موسیقایی فیلم دانست. شاید هم به همین خاطر بوده که واکنش‌های اولیه‌ی منتقدان به آلبوم تا به این‌جای کار مثبت بوده است.
دیلن تمامی قطعه‌های آلبوم را خودش نوشته و خوانده؛ او پس از جدایی از گروه ‌وال‌فلاورز‌ تمام تلاشش را برای بازگشت به اوج به کار گرفته، اما باید پذیرفت که چهارمین فرزند زوج باب-سارا دیلن بودن آن‌قدر می‌تواند فعالیت‌های هنری جیکوب دیلن را تحت‌تاثیر قرار بدهد که او به این زودی‌ها نتواند حسابش را از پدر افسانه‌ای‌اش جدا کند.
دیلن با دومین آلبوم سولوی خودش و با هم‌راهی نِکو کیس و کلی هوگان – به‌عنوان خواننده‌های هم‌راه – دست به شروع دوباره‌ای زده تا روزهای پر از موفقیت هدایتِ گروه ‌وال‌فلاورز‌ را بازآفرینی کند.