سرانجام یک عنوان شاعرانه، برای آلبومی اثر گروه راکِ ایرلندی U2. البته این‌جا هم دوسه قطعه‌ی ضدِ جنگ و سیاسی داریم اما اغلب قطعه‌های این آلبوم، وصفِ حالی خاص و ویژه‌ی اعضای این گروه است. اصلا نام آلبوم از یک عکس الهام گرفته شده، وقتی بونو- وکالیستِ اصلی U2- داشته تصویری از بادن‌سی (دریاچه‌ی ثابت) اثر یک عکاس ژاپنی به‌نام هیروشی شوجی‌موتو را تماشا می‌کرده و بعدها هم همان تصویر رویِ جلد آلبوم‌شان شده است. به‌خاطر کم‌رنگ‌شدن ژست‌های سیاسی و اعتراضیِ این‌بارِ U2، شک نکنید که کمی ریزش مخاطب داشته اما از من می‌شنوید، شنیدن یوتوی تغزلی و احساسی خالی از لطف نیست و تجربه‌ای تازه است. به‌طور کلی جنسِ راکِ یوتو «سرد» است، گونه‌ راکی که به‌خاطر نوع خاص گیتارزدن اِج- گیتاریست یوتو- محبوب شد و بعدها گروه‌هایی مثل کولد پلی هم این سبک را از او گرفتند، اما این‌جا (در آهنگ لحظه‌ی تسلیم/ Moment of Surrender) او موقع نوازندگی از اسلاید هم استفاده می‌کند که سبک نواختن او را تااندازه‌ای شبیه دیوید گیلمور کرده، نکته‌ای که تاحدی هم صدای منتقدان را درآورد. این آلبوم یک قطعه‌ی غافل‌گیرکننده هم دارد با عنوان سفید مثل برف/ White as Snow که کلا وجهه‌ی پنهانی از یوتویی که تا به‌حال می‌شناختیم را نشان‌مان می‌دهد.