آمریکایی‌های زیادی نام خود را در سیاهه‌ی پرفروش‌های تاریخ موسیقی ثبت کرده‌اند که از میان آن‌ها تنها انگشت‌شماری را می‌توان بی‌دغدغه‌ «هنرمند موسیقی‌شناس» خطاب کرد و تونی بنت بدون شک یکی از همان معدود هنرمندان پرطرفدار موسیقی آمریکا در طول نزدیک به هفت دهه کار خود بوده است.
تونی بنت، موهبت موسیقی جَز آمریکا، برنده‌ی جایزه‌ی گرمی برای یک عمر کار درخشان در صنعت سرگرمی، مبارزِ هم‌گام با دکتر مارتین لوترکینگ در جنبش احقاق حقوق سیاهان در دهه‌ی 1960 و هنرمندِ بشردوستی که به همین سبب از سوی سازمان ملل به لقب ‌همشهری دنیا‌ مفتخر شده است، به اعتبار شش دهه حضور موفق در دنیای سرگرمی، جایگاه بلندی در میان مردم آمریکا دارد و بسیاری از آمریکایی‌ها تصویر او که با دستی بر روی قلبش، ترانه‌های میهن‌پرستانه می‌خواند را هرگز فراموش نمی‌کنند. این اعتبار منحصر به فرد به او اجازه می‌دهد که برای آلبوم‌های سالگرد هشتاد سالگی و هشتاد‌و‌پنج سالگی‌اش، هر‌بار جمعی از مهم‌ترین و بهترین هنرمندان زمانه را جمع کرده و ترانه‌های خاطره‌انگیز قدیمی را به صورت دوئت با آن‌ها اجرا کند.
تونی بنت اولین دوئت‌اش را با رزمری کلونی در تابستان 1950 و در برنامه‌ی رادیو-تلویزیونی CBS اجرا کرد و پس از آن اجراهای دونفره‌ی بسیاری با بعضی از مهم‌ترین هنرمندان عصر طلایی آمریکا هم‌چون فرانک سیناترا، الا فیتزجرالد و جودی گارلند و... ارائه داد. با این‌حال، اولین آلبوم او که شامل مجموعه ترانه‌هایی با اجراهای دونفره بود در سال 2006 و در سالگرد تولد 80 سالگی‌اش منتشر شد که حضور هنرمندانی هم‌چون سر پل مک کارتنی، سر التون جان، باربرا استرایسند، بونو و... در آن مجموعه بار دیگر بر اعتبار بی‌نظیر او در صنعت موسیقی صحه گذاشت و الهام‌بخش فیلم مستند موفقی از راب مارشال با نام تونی بنت: یک کلاسیک آمریکایی در سال 2007 شد. به علاوه، این آلبوم 3 جایزه‌ی گرمی برد و به پرفروش‌ترین آلبوم دوران عمر کاری بنت تبدیل شد. این تجربه‌ی موفق سبب شد که تولید‌کنندگان آن CD در سالگرد هشتاد‌و‌پنج سالگی بنت هم به فکر مجموعه‌ی دوئت دیگری بیافتند. مجموعه‌ای که مدتی‌ست به بازار ارائه شده و در آن بعضی از مهم‌ترین هنرمندان سال‌های اخیر موسیقی دنیا، از لیدی گاگا و ایمی واینهاوس مرحوم گرفته تا نورا جونز و کری آندروود و صد البته آرتا فرانکلین اسطوره‌ای، به سیاق آلبوم قبلی با بنت به اجرای مشترک ترانه‌های قدیمی پرداخته‌اند.
بعضی این آلبوم را با مجموعه‌ی قبلی و یا با آلبوم دوئت‌های فرانک سیناترا مقایسه کرده و رأی به ضعیف‌تر بودن آن داده‌اند، در حالی‌که چنین مقایسه‌ای در مورد هنرمندی هم‌چون بنت در هشتاد‌و‌پنج سالگی چندان کار جالبی به نظر نمی‌رسد. این آلبوم را باید به عنوان یادگار دیگری از یک هنرمند بزرگ در مجموعه‌ی خود حفظ کرده و هر از چند‌گاهی با رجوع به آن به چشمه‌ی اصیل عصر رؤیاپردازی هالیوود برگردیم. عصری که بنت یکی از معدود یادگارهای باقی‌مانده از آن است که صدای دل‌نشین‌اش، خاطرات شیرینی را به خصوص برای مردم آمریکا تداعی می‌کند. با این‌حال، این که او در این سن‌و‌سال هم ترکیب ظریف لطافت و قدرت صدای خود را حفظ کرده و می‌تواند صدا و سبک خود را با چنین ترکیب گسترده‌ای از خوانندگان متفاوت هماهنگ کند، موهبتی‌ست که کم‌تر خواننده‌ای از آن برخوردار بوده است.
با همه‌ی این حرف‌ها این مجموعه‌ی تونی بنت با همه‌ی قوت‌ها و ضعف‌های احتمالی‌اش، آلبومی‌ست نوستالژیک و خاطره‌انگیز که نشان می‌دهد در مورد هنرمندان اصیلی هم‌چون او حتی در سن هشتاد‌و‌پنج سالگی هم می‌توان امیدوار بود و گفت: «بهترین‌هایش هنوز در راهند».