سرانجام انتظارها به سر آمد و پنجمین آلبوم استودیویی کلدپلی هم در ماه‌های پایانی سال پربار 2011 به بازار عرضه شد. این شاید در آستانه‌ی سال نو، بهترین خبر برای هواداران پرشمار این محبوب‌ترین گروه راک در دهه‌ی اخیر بود. گروهی که در عرض یک دهه، همه‌ی افتخارات ممکن را کسب کرد و بر قله‌ی شهرت و محبوبیت در دنیای موسیقی راک نشست؛ اگرچه هنوز هم برخی از طرفداران متعصب موسیقی راک با بی‌مهری نسبت به کلدپلی و هوادارانش برخورد کرده و آن‌ها را خارج از محدوده‌ی این گونه‌ی موسیقایی در نظر می‌گیرند.
پس از موفقیت‌های بی‌شمار آلبوم  Viva la vida و تور گسترده‌ی آن که به درآمد 126 میلیون دلاری برای گروه منتج شد، انتظارها از آلبوم بعدی کلدپلی بسیار بالا رفت. از همان دو سه سال پیش گمانه‌زنی‌های بسیاری در مورد سبک و منابع الهام آلبوم بعدی آن‌ها در محافل موسیقی و محیط مجازی و در میان هواداران این گروه در سراسر دنیا شکل گرفت. اعضای گروه هم با مصاحبه‌های گاه و بی‌گاه خود بر این گمانه‌زنی‌ها دامن می‌زدند. تا اینکه بالاخره نام نامتعارف آلبوم جدید- Mylo & Xyloto- افشا شد و سر‌و‌صداهای زیادی به پا کرد. کریس مارتین و رفقا در مصاحبه‌هایشان، داستانک‌های متفاوتی در مورد این نام دست‌و‌پا کردند و حتی یک بار گفتند که: ‌این نام هیچ معنای خاصی ندارد و در واقع تنها یک زبان جدید است برای خلق یک دنیای تازه از هیچ؛ چیزی شبیه گوگل‌. اما در نهایت کریس مارتین پرده از راز نام آلبوم برداشت و گفت که آلبوم  Mylo & Xyloto یک آلبوم مفهومی و داستانی‌ست بر مبنای یک درام عشقی شهری با پایان خوش و دو شخصیت اصلی آن، Mylo و Xyloto که در یک محیط سخت و ناامن شهری کار و زندگی می‌کنند، از طریق یک دار‌و‌دسته‌ی خیابانی همدیگر را ملاقات کرده و عاشق هم می‌شوند. داستان جالب و کنجکاوی‌برانگیزی که ظاهراً به عنوان پسزمینه ی روایی قطعات آلبوم در نظر گرفته شده و با انتشار آلبوم و شنیده شدن آن، ارتباط این نام با قطعات اثر بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت.
اولین تک آهنگ آلبوم با نام هر قطره‌ی اشک، آبشاری‌ست/ Every Teardrop is a waterfall در تاریخ سوم جون منتشر شد و در بیست‌و‌ششم همان ماه هم یک مجموعه‌ی EP شامل سه ترک و با همین نام به بازار عرضه گردید. این تک آهنگ هم‌چون قطعات تازه‌ای که کلدپلی در اجراهای زنده‌ی پیش از آلبوم به مخاطبین‌اش ارائه داده بود، به اندازه‌ی تک‌آهنگ‌های درخشان آلبوم‌های پیشین که معمولا به‌عنوان بهترین ترک سال انتخاب می‌شدند- Viva la vida‌ ،‌Speed of sound و... مورد توجه قرار نگرفت و این امر نگرانی‌هایی در مورد آن‌ها ایجاد کرد.
بالاخره آلبوم 14 قطعه ای و 44 دقیقه‌ای Mylo & Xyloto ‌‌با سه قطعه‌ی اینسترومنتال زیر یک دقیقه‌ای- منتشر شد و رکورد سریع‌ترین فروش دیجیتالی یک آلبوم را در انگلستان شکست و به سرعت به صدر جدول پرفروش‌ها در سراسر دنیا صعود کرد. واکنش‌ها به این آلبوم از همان اوایل انتشار، متفاوت بود. آنچه بیش از همه حس می‌شد تأثیر غلیظ تنظیم‌های شلوغ و فضاسازی‌های امبینت برایان انو و حضور پررنگ عناصر موسیقی پاپ بود که شاید نشان از دورخیز آنها برای ماندن در سطح اول رقابت پرفروش‌ها و هماوردی با هنرمندان پرطرفدار موسیقی پاپ و هیپ هاپ باشد. چیزی که برای راک دوستان در حد یک توهین است و همین امر سبب شده که عبا وجود محبوبیت فراوان کلدپلی در دهه‌ی اخیر، این روزها هواداری آشکار و متعصبانه از آن‌ها به عنوان یک گروه راک آلترناتیو چندان به مذاق طرفداران این سبک موسیقی خوش نمی‌آید.
هر‌کدام از قطعات این مجموعه قرار است یکی از سکانس‌های خوش یا دردناک یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی شهری را به زبانی تازه روایت کند و ترک‌های کوتاه اینسترومنتال هم علاوه بر دورخیز برای ارائه‌ی یک مجموعه‌ی EP پر و پیمان- همان‌طور که برای آلبوم پیشین اتفاق افتاد- انگار می‌خواهند ارتباط حسی بین این سکانس‌ها را برقرار نمایند. از طرف دیگر، تمایل کلدپلی به قطعات استدیومی در آلبوم‌های اخیر به وجه غالب مجموعه تبدیل شده و از این منظر شاید بتوان گفت که آلبوم Mylo & Xyloto بیش از هر آلبوم پیشین کلدپلی به اجراهای زنده‌ی پرانرژی، شاد و آنتمیک آن‌ها مشابهت دارد و ارجاعات به موسیقی دنس و سینت پاپ دهه‌ی هشتادی در این آلبوم هم بیش از پیش بر این فرض صحه می‌گذارد. با این‌حال، هنوز هم رگه‌های پروگرسیو را در اکوها و امبینت‌های برایان انو می‌توان یافت.
حس کلی آلبوم به موسیقی پاپ بسیار نزدیک است، اما با این‌حال کلدپلی هم‌چنان در پاپ‌ترین ترانه‌های خود هم از درد می‌خواند و با تنهایی عمیق انسان معاصر سمپاتی دوستانه‌ای برقرار می‌کند. اشعار آلبوم هم‌چنان ملموس و دل‌نشین است و المان‌های تبلیغاتی آلبوم از قبیل کاور، لباس‌ها و صحنه‌پردازی رنگین کمانی و عبارت ‌هر قطره اشک, همچون آبشاری‌ست‌ هم تأثیرگذار و جالب توجه از کار درآمده‌اند.
آلبوم Mylo & Xyloto نه بهترین آلبوم کلدپلی تا به امروز و نه حتی بهترین آلبوم سال 2011 است؛ با این حال یادمان نمی رود که نام کلدپلی را نمی توان به این راحتی از فهرست بهترین‌ها خارج کرد و این مزیتی‌ست که تنها با برقراری ارتباط حسی با مخاطب به دست می آید و گروه‌های کمی در تاریخ موسیقی از آن برخوردار بوده‌اند.