گیلبرت از بین دو ردیف دستش را دراز کرد، انتهای یکی از موهای بافته‌ی بلند و قرمز آنی را گرفت و بلند کرد و آهسته گفت: «هویج! هویج!»‌...‌و بعد...‌شترق! آنی تخته‌اش را به سر گیلبرت کوبید و آن‌را شکست. البته تخته را شکست نه سر گیلبرت را.»
داستان آنی شرلی در کتاب اول با حضور او در گرین گیبلز شروع می‌شود و این سر‌خط تمام ماجراهای ساده و دوست‌داشتنی آنی است. دختر مو قرمز کک‌مکی با تمام هیجانات، احساسات، طرز فکر‌ها و رفتارهای عجیب‌اش، هشت کتاب را به خود اختصاص داده است. داستان‌ها و اتفاقاتی که شاید خیلی مهم نباشند ولی همان‌ها، کتاب‌های آنی را خواندنی کرده‌اند. در این سری از کتاب‌ها نمی‌توان به‌دنبال جمله‌های قصار بود ولی می‌توان توی یک صندلی لم داد، چای خورد و ماجراهای آنی شرلی را با لذت تمام و کمال خواند. این هشت کتاب، برای گروه سنی نوجوان وارد کتاب‌فروشی‌ها شده ولی اگر دوست دارید جمله‌هایی لطیف و دخترانه را پشت‌سر هم بخوانید، برای خریدن این کتاب‌ها تامل نکنید. می‌گویم دخترانه و پشت‌سر هم‌؛  چون همه‌ی کتاب پر از وراجی‌های به‌موقع و بی‌موقع و خنده‌دار آنی است.  البته این زیاد حرف زدن آنی لطمه‌ای به کتاب نمی‌زند و شاید حتی بتوان گفت داستان برای همین حرف‌ها، قشنگ‌تر شده است و این طعم‌دهنده به‌جا استفاده شده است.
اما وسط حرف‌های آنی می‌شود یک چیزی را خیلی زود شنید و  فهمید؛ آن هم امید به آینده است. امید و پشت‌کاری که یک دختر یتیم دارد، از آن نکته‌هایی‌ست که در سر‌تا‌سر کتاب چشمک می‌زند:
«ماریلا به آنی گفت: «‌فکر نمی‌کنم تا زمانی‌که بتوانی این قدر حرف بزنی، غم و غصه‌ی تو را از پا در بیاورد.»