مادر گفت: «فردا»!
یواکیم به خواب رفت. پرندگان شب آرام بودند.
تورمد هاوگِن (2008- 1945) رمانِ پرندگانِ شب را با چشم‌انتظاریِ یواکیم برای فردا به پایان می‌رساند تا بهانه‌ای داشته باشد برای پی‌ گرفتنِ ماجرای زندگیِ او و خانواده‌ی آشفته‌ی سه نفره‌اش. می‌پرسید یواکیم دیگر کیست؟ یادتان نیست؟ ‌جواد رهبر‌ درباره‌ی پرندگان شب در هزار کتاب نوشته بود؛ مشهورترین اثرِ هاوگِن که به بیش‌تر زبان‌های دنیا ترجمه شده و جوایز وزارت فرهنگ نروژ و کتاب جوانان آلمان را نیز دریافت کرده است.
یواکیم ادامه‌ی داستانِ پرندگان شب است و درباره‌ی فردا ....
ماجرای این کتاب با موضوع وحشت‌ناکی آغاز می‌شود؛ پدر یواکیم به بیمارستانِ روانی می‌رود. موج تازه‌ای از هول و نگرانی درونِ یواکیم را به هم می‌ریزد و دوباره ترس از تاریکی و تن‌هایی با صدای فشار چنگال‌ پرند‌ه‌های خیالی بر روی در کمد‌دیواری او را آشفته و بی‌خواب می‌سازد. هراسِ یواکیم ناشی از احساس عدم‌امنیت در زندگی‌ست که نیمه‌شب‌های ترس‌ناکی را برای او رقم می‌زند. در پرندگان شب خواندیم که پدر و مادر یواکیم با روشن کردنِ چراغ کوچکِ توی راه‌رو، قرار دادنِ زنگوله در اتاق خواب خود و قفل کردنِ در کمد‌دیواری به یواکیم کمک کردند تا بر ترس از تاریکی غلبه کند، اما با عود بیماری پدر و پریشانی‌های مادر، کابوس‌های شبانه‌ی یواکیم نیز شدت می‌یابد. برای همین مادر یواکیم پیش‌نهاد می‌کند: «بیا به اتاق من، اگر می‌خواهی ...» اگر می‌خواست؟ «او جز این نمی‌خواست. این‌طوردیگر لازم نبود زیر تخت‌خوابش را ببیند؛ دیگر مجبور نبود در تخت‌خوابی که بین دیوار و کمد بود بخوابد؛ او دیگر صدای پرندگان را نمی‌شنید.»
در واقع، ترس و نگرانیِ یواکیم مهم‌ترین موضوعِ موردنظرِ هاوگِن است. او با تمرکز بر شخصیّت یواکیم، مرحله‌ای از زندگی او را مورد تفسیر و تعبیر قرار می‌دهد تا توجه خواننده را به کودکان و نوجوانان تنها جلب کند. مشخصه‌ی اصلی این اثر تأکید بر تجربه‌های ذهنی و حالت‌های احساسی کودکان و نوجوانان است تا در نتیجه‌ی آن خواننده‌ی کم‌سال و خواننده‌ی بزرگ‌سال معنایی از زندگی را دریافت کنند و هم‌، با روشی برای رویارویی با دشواری‌های زندگی آشنا شوند.
ترس از تن‌هایی در بیش‌تر مردم وجود دارد و تاریکی موقعیتی‌ست که آن را افزایش می‌دهد. خوابیدن در تخت‌خواب مادر باعث می‌شود تا یواکیم دوباره احساس امنیت کند و پرندگانِ شب آرام بگیرند.  
علاوه‌بر ترس و نگرانی، استرس و فشار روانی نیز یواکیم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. او همیشه از هم‌کلاسی‌های بزرگ‌تر خود واهمه دارد و می‌ترسد که آن‌ها به او آسیب برسانند و نمی‌تواند راه‌حلی برای مقابله با عامل استرس‌هایش پیدا کند مگر پناه بردن به سارا؛ هم‌کلاسی‌اش که دختری‌ست قوی و پرزور و رابطه‌ی نسبتا خوبی با او دارد. امّا گاهی‌اوقات حتی سارا نیز به عامل تنش و اضطراب تبدیل می‌شود و امنیتِ یواکیم را تهدید می‌کند. هم‌چنین، پس از مرخص شدن پدر از بیمارستان، او ترجیح می‌دهد جدا از یواکیم و مادرش در آپارتمانِ دیگری زندگی کند. هاوگِن با ظرافت و دقت درباره‌ی احساساتِ یواکیم صحبت می‌کند و شرایطی را فراهم می‌کند تا او این اتفاق ناخوش‌آیند را درک کند و علاوه‌بر وضعیت خانواده‌ی خودش، درباره‌ی خانواده‌ی دوست‌ها و هم‌کلاسی‌هایش نیز به شناخت برسد. کم‌کم حال یواکیم بهتر می‌شود؛ شرایط تازه‌ی زندگی‌اش (بدون پدر) را می‌پذیرد، رابطه‌اش با سارا ملایم‌تر و مهربان‌تر شده است و دیگر از کمد و پرندگان نمی‌ترسد.
خلاصه این‌که، هاوگِن در یواکیم با بیانِ مناسب و نثری ادبی و خلاقیت بسیار از دشواری‌ها و سختی‌های زندگیِ پسرکی نه ساله می‌نویسد و پس از حلِ تدریجی مصائب و مسائل او، داستان را در شبی آرام با امنیتِ‌خاطر و شادی‌ِ دل به پایان می‌رساند.