اواخرِ دهه‌ی 1360 و 1370، مصادف بود با ترجمه‌های فراوانی از اشعارِ ژاپنی در ایران؛ بعضی از این ترجمه‌ها مثل ترجمه‌های ماندنیِ ‌احمد شاملو‌ هنوز هم زبان‌زد هستند و بعضی دیگر نیز به جهت کیفیتِ نازل‌تر به فراموشی سپرده شدند. اما نکته‌ی مهم این‌جاست که ‌هایکو‌ در میان فارسی‌زبانان راه پیدا کرد و علاقه‌مندانِ زیادی به خود جلب کرد. از آن به بعد بود که حتی شاعران فارسی‌زبان نیز به سرودن ‌هایکو‌ روی آوردند و سعی کردند لحظات شاعرانه‌ی خود را در یک تصویر حک کنند.
‌عاشقانه‌های ژاپنی‌ کتابِ کوچکی‌ست حاوی بیست‌و‌هفت شعرِ کوتاهِ عاشقانه از شاعرانِ مختلف ژاپنی که توسط ‌عباس مخبر‌ به فارسی ترجمه شده است. انتخاب ‌مخبر‌ در این کتاب به این صورت بوده است که سعی کرده از میان اشعارِ متعدد شاعران ژاپنی، شعرهایی را گزینش کند که هم کوتاه باشد و هم عاشقانه. از این جهت، ‌عاشقانه‌های ژاپنی‌ کتابی‌ست خواندنی که می‌توان آن‌را در فرصتی کوتاه خواند و لذت برد. البته بسیاری از اشعارِ این کتاب به هیچ‌وجه ‌هایکو‌ نیستند و نباید آن‌ها را با این قالبِ معروف اشتباه گرفت.
این اشعار گاهی تنها روایی هستند:
«عشق ما بی‌پایان
و شب‌هامان اندک‌اند
چه بی‌رحمانه است صدای فاخته
در صبح‌دم» (ص 13)
گاهی تصویری/ روایی هستند:
«ما
من و تو
دو برگِ سوزنیِ کاجیم
که خشک می‌شویم و فرومی‌افتیم
اما از هم جدا نمی‌شویم هرگز» (ص 11)
و گاهی نیز به «هایکو» نزدیک می‌شوند و در یک برداشتِ تصویریِ خلاصه، سعی در ارائه‌ی مضمون دارند:
«سریع‌تر از تگرگ
سبک‌تر از پَر
اندوهی گُنگ از ذهنم گذشت» (ص 12)