‌

زیگموند فروید‌، بنیان‌گذار جنبش روان‌کاوی، در طول عمرِ جریان‌ساز و تأثیرگذارش تنها موفق به دریافت یک جایزه شد که آن هم جایزه‌ی ادبی ‌گوته‌، در رشته‌ی ادبیات بود. ‌آلبرت انیشتین‌، در این‌باره گفته بود: «من هیچ‌کسی از معاصران را نمی‌شناسم که موضع مورد نظرش را در زبان آلمانی با چیره‌دستی فروید بیان و عرضه کرده باشد». البته این تنها ‌انیشتین‌ نبود که استاد روان‌کاو را ستود بلکه ‌توماس مان‌ و ‌اشتفان تسوایک‌ نیز با این ایده موافق بودند و ‌فروید‌ را یکی از بهترین‌ها در نثر آلمانی می‌دانستند. و واقعیت آن است که ‌زیگموند فروید‌ چنین بود و چیزی بیش از این نیز بود.»
کتاب ‌زیگموند فروید‌ از مجموعه‌ی قدیمی ‌نسل قلم‌‌- که به‌تازگی نشر ‌ماهی‌ اقدام به ادامه‌ی انتشار آن کرده است- نوشته‌ی ‌پتریک جی. ماهونی‌، ترجمه‌ی ‌خشایار دیهیمی‌، به این متفکر بزرگ قرن بیستم می‌پردازد و در مختصری چندده صفحه‌ای- در قطع جیبی- افکار و زندگی‌اش را مرور می‌کند. تقسیم‌بندی ذهن به سه حوزه‌ی ‌خودآگاه‌، ‌نیمه‌خودآگاه‌ و ‌ناخودآگاه‌ از مهم‌ترین نظریات ‌فروید‌ است که در کتاب ‌زیگموند فروید‌ به اختصار در مورد آن توضیحاتی داده می‌شود و سپس مفاهیمی چون ‌نهاد‌، ‌من‌ و ‌فرامن‌ مورد بررسی قرار می‌گیرد.
کتاب ‌فروید‌‌- به تناسب حجم‌- به زندگیِ این اندیش‌مند نیز می‌پردازد و مراحل تکوین نظریات و پیش‌رفت تجربیاتش را با توجه به استادان مختلف مرور می‌کند: «فروید  از اواخر 1887 درمان بیماران را با هیپنوتیسم آغاز کرد؛ تا پیش از آن، او نیز از همان شیوه‌های رایج و معمول نظیر ماساژ، آب‌درمانی و تحریک الکتریکی استفاده می‌کرد. فروید... از هیپنوتیسم استفاده کرد‌، اما به تدریج پی برد که استفاده از هیپنوتیسم برای دست یافتن به تخلیه‌ی روانی نتایج مطلوب و پایداری نمی‌دهد...» (ص 23)
‌فروید‌ بعد از این مرحله، به ‌تلقین‌ بیماران روی می‌آورد و بعد از آن از روش ‌تداعی آزاد‌ کمک می‌گیرد که در کتاب ‌فروید‌ به آن‌ها پرداخته می‌شود تا می‌رسد به آثار این اندیش‌مند بزرگ و چند صفحه‌ای نیز به آثار مهمش اختصاص می‌یابد.
از مجموعه‌ی ‌نسلِ قلمِ‌ جدید، تا‌کنون چهار کتاب به چاپ رسیده که ‌آرتور شوپنهاور‌، ‌فریدریش نیچه‌، ‌هرمان هسه‌ و کتاب ‌زیگموند فروید‌ از جمله‌ی آن‌ها هستند.