استرنبرگ را دانشجوهای روان‌شناسی و علاقه‌مندها به کتاب‌های این حوزه با نظریه‌‌ی مثلث عشق می‌شناسند. نظریه‌ای که می‌گفت عشق سه جنبه دارد: وفاداری، صمیمیت و هوس. به نظر استرنبرگ اگر یکی از این سه جنبه کم شود، عشق دیگر عشق نیست و یا لا‌اقل عشق کامل نیست و بر اساس همین کم و زیاد ها، هشت نوع عشق را تقسیم بندی کرد. اما حالا جناب استرنبرگ در نظریه‌اش تجدید نظر کرده و از یک زاویه‌ی دیگر به عشق بین زن و مرد نگاه کرده است. به نظر او اگر همه‌‌ی عشق‌ها را بریزیم روی هم و تحلیل‌شان کنیم، می‌بینیم که چند نوع فرایند خاص در رابطه‌ی دو طرف و نحوه‌ی عاشق‌شدن و ادامه‌ی عشقشان وجود دارد. او به این فرایند‌ها می‌گوید قصه های عشق و چند دسته‌ی کلی در این عشق‌ها تشخیص داده است. مثلا قصه‌های نامتقارن، قصه‌های موضوعی، قصه‌های مشارکت و قصه‌های روایی. مثلا عشق معلم به شاگرد از عشق‌های نامتقارن است. استرنبرگ در طول این کتاب مثال‌های زیادی از انواع قصه‌های عاشقانه‌ی واقعی می‌زند و هر کدام را در یک دسته قرار می‌دهد. البته احتمالا این که این تقسیم بندی‌ها کمی پیچیده هستند باعث شده که مردم استرنبرگ را بیشتر با همان مثلث عشقش بشناسند و نه قصه‌های عشق. به هر‌حال اگر از استرنبرگ خوشتان می‌آید و یا می‌خواهید بفهمید چرا آدم‌ها به شیوه‌های متفاوتی عاشق می‌شوند، قصه‌ی عشق را بخوانید.