خیلی کم پیش می‌آید که نام یک روان شناس هم در کتاب‌های تخصصی دانشگاهی بیاید و هم روی جلد کتاب های خوش خوان بازار. « اروین یالوم» از گروه این استثناهاست. کسی که خواننده‌های ایرانی با کتاب مشهور « وقتی نیچه گریست» او را می شناسند. اروین یالوم هم داستان‌نویس و هم‌روان‌درمان‌گر است. او به واسطه‌ی دست‌داشتن در دو حوزه‌ ژانری جدید ابداع کرده به‌نام «‌داستان های روان درمانی» همان‌طور که از نام این ژانر پیداست ،فضای اصلی این داستان‌ها رابطه‌ی یک بیمار با روان درمانگرش است. در «مامان و معنای زندگی» هم این تم تکرار می‌شود. در داستان اول که نام کتاب هم از آن گرفته شده است، اروین یالوم رابطه‌ی تلخی که با مادرش داشته است و تاثیرآن در زندگی کنونی‌اش را روایت می‌کند. داستان «همنشینی با پائولا» درباره‌ی یکی از بیماران تاثیر‌گذار یالوم به‌نام پائولاست که سرطان دارد و با یالوم همکاری می‌کند تا جلسات گروه درمانی برای بیماران لا علاج ترتیب دهند. « تسکین از نوع جنوبی» یک برش کوتاه از یک جلسه‌ی‌ گروه درمانی با بیماران سخت روانی در یک بیمارستان است. بلند‌ترین داستان مجموعه « هفت درس پیشرفته در درمان سوگ» است. داستانی 7 بخشی که مراحل نفس‌گیر درمان یک خانم دکتر جراح که برادر،  شوهر و فرزندش را از دست داده است را شرح می دهد. 2 داستان آخر مجموعه با این‌که واقعی نیستند اما چون نویسنده می‌توانسته از نیروی خلاقه‌ی ذهنش استفاده کند دراماتیک‌تر از آب درآمده اند. مثلا داستان « رویارویی دوجانبه» داستان روان‌درمان‌گری است که هر جلسه را برای مراجعش ضبط می‌کند تا او در راه آمدن به مطب آن را گوش دهد. از طرف دیگر روان درمان‌گر در جلسه‌ای حرفه‌ای شرکت می‌کند که باید احساسات واقعی‌اش به بیمار را برای همکارانش ضبط  کند. یک‌بار به‌طور اتفاقی این دو پشت سر هم روی نوار مراجع ضبط می‌شوند و مراجع از احساسات واقعی درمان‌گرش خبردار می‌شود و بقیه ماجرا. داستان‌های اروین یالوم برای خواننده‌ای که هم می‌خواهد داستان خوبی بخواند و هم می‌خواهد استانداردهای یک روان‌درمانی خوب را درک کند مفید است.