مجموعه‌داستان ‌سمتِ تاریکِ کلمات‌ برنده‌ی جایزه‌ی بهترین مجموعه‌داستان سال 1384 از بنیاد گلشیری‌‌ست. بدیهی‌ست که چاپ اول‌اش هم مربوط است به سال 1384. کتاب هشت داستان دارد که چندان از هم دور نیستند. ‌سمتِ تاریکِ کلمات‌ نسبت به مجموعه‌داستان دیگر نویسنده ‌با گارد باز‌ کتاب بهتری‌ست. خیلی یک‌دست‌تر و هماهنگ‌تر.
‌سمتِ تاریکِ کلمات با داستان قدرت‌مند خواب مژه‌هایت آغاز می‌شود. داستانی که تماما تشکیل شده از دیالوگ. و بعد خواننده می‌رسد به داستان خیابان‌های نیمه شب. که باز هم داستان خیلی خوبی‌ست. به نظرم، بهترین‌های کتاب همین دو داستان هستند.
سمتِ تاریکِ کلمات‌ همان‌طور که از اسم‌اش پیدا ست، چیز‌های تازه‌ای برای خواننده دارد. سنا‌پور در همه‌ی آثارش نگاهی داشته به زند‌‌گی شهری و انسان‌های معاصر، و در نتیجه مشکلات معاصر. این کتاب هم از این ویژگی دور نیست. باز هم آقای نویسنده خیره شده به آدم‌هایی که در روابط‌هاشان به تردید می‌رسند، یا آدم‌هایی که تا می‌آیند خانه، باید تلویزیون را روشن کنند تا سکوت خانه عذاب‌آور نشود. دنیای آدم‌های سنا‌پور این‌گونه است. یک دنیای ماشینی، که آدم‌ها حکم چرخ و دنده را دارند و کم‌کم به نوعی از اضطراب می‌رسند. داستان ‌با تو حرف می‌زنم، با تو‌ با این‌که می‌توانست پایان‌بندی بهتری داشته باشد، اما صاحب یک طرح هوش‌مندانه است. نگاهی دارد به سلطه‌ی تلویزیون در زند‌گی آدم‌هایی که ناخواسته مثل یک ماشین رفتار می‌کنند. نمونه‌ی خوبی‌ست از نگاهی که سناپور در داستان‌اش به اسان شهری دارد.
‌سمتِ تاریکِ کلمات‌ کتاب خوبی‌ست. آن‌ها که داستان مدرن را به‌خوبی می‌شناسند، در انتخاب‌اش شک نکنند. با این همه، سناپور را بیش‌تر رمان‌نویس برجسته‌ای می‌دانم، تا یک کوتاه‌نویس. فکر کنم او همیشه در عرصه‌ی رمان، تحسین بیشتری را به طرف خودش سوق می‌دهد.

* عنوان مطلب؛ نام یکی از داستان‌های کتاب است.