یکی از مؤلفه‌های مهم مجموعه‌ی پیشینِ ‌هوشمندزاده ها کردن پرداختن به ملالِ زندگیِ شهری بود و نگاهِ شخصیِ نویسنده به این موضوع، مخاطبان را چنان خوش آمد که کتاب به چاپ‌های متعدد رسید و یکی دو جایی نامزد دریافت جوایز ادبی شد. این سکون در کتابِ جدیدِ نویسنده، ‌شاخ‌، در پس‌زمینه‌ی پدیده‌ای به‌شدت متحرک، یعنی جنگ قرار می‌گیرد و به فضاییِ متناقض می‌انجامد که فرزند خلفِ آن طنز است. فرض کنید دو سرباز در یکی از مناطق مرزی کشور در حال انجام وظایفِ تکراری هر روز هستند و در حین جنگیدن (حرکت)، دچار روزمرگی (سکون) شده‌اند. این‌جاست که یکی از هم‌رزمان، مرغ و خروسی برای آن‌ها می‌آورد تا از حال‌و‌هوای مکرر طاقت‌فرسای روزانه بیرون بیایند و هم‌دمی داشته باشند. ماحصلِ داستان می‌شود یک زندگیِ چندنفره‌ی مضحکِ منحصربه‌فرد؛ یکی سربه‌سرِ مرغِ دیگری می‌گذارد و یکی زاغ‌سیاهِ خروسِ بیچاره را چوب می‌زند و زندگیِ در جنگِ این‌ها می‌شود این! و البته این تمامِ ماجرا نیست.
‌پیمان هوشمندزاده‌، نوعی روایتِ خاصِّ خود دارد که از مشخصات آن می‌توان به وفورِ دیالوگ و عدم نمایشِ حالاتِ شخصیت‌های در حالِ گفت‌و‌گو، اشاره کرد. از این‌رو، داستانِ ‌هوشمندزاده‌ در بعضی صحنه‌ها، به‌شدت به دِرام نزدیک می‌شود و مخاطب را در نوعی حدس و گمان معلق نگاه می‌دارد. این وضعیت سبب می‌شود داستان‌ها به‌گونه‌ای ‌تُنُک‌ به‌نظر برسند و در نتیجه حتی تعدادِ صفحاتِ کتاب‌های ‌هوشمندزاده‌ نیز از صد صفحه متجاوز نشود.
از دلِ این خلوتِ معنوی و مادی، نوعی شخصی‌نویسی متولد می‌شود و داستانِ ‌هوش‌مندزاده‌، سبکی متعلق به نویسنده پیدا می‌کند؛ طوری‌که اگر یک‌بار داستان‌هایِ ‌هوشمندزاده‌ را بخوانید، بعید است تازه‌ترین اثرش را ببینید و نامِ نویسنده را به‌خاطر نیاورید. و البته این شخصی‌نویسی نتیجه‌ای دیگر نیز به هم‌راه خواهد داشت؛ یا داستان‌های ‌هوشمندزاده‌ را دوست خواهید داشت و تازه‌ترین کتاب‌هایش را خواهید خرید و یا بالکل عطایِ نوشته‌هایش را به لقایش خواهید بخشید!