مرگ جَک همیلتون یکی از بهترین داستان‌های کینگ است؛ نویسنده‌ای که در ایران به نوشته‌هایش شهره نیست! استفن کینگ را این‌جا بیش‌تر به فیلم‌هایی که بر‌اساس داستان‌ها و رمان‌هایش ساخته‌اند، می‌شناسند. درخشش‌، رهایی از شائوشِنگ‌، مسیر سبز‌. کم‌تر کسی پیدا می‌شود که اهل ادبیات یا سینما باشد و یکی از این فیلم‌ها را ندیده باشد. این هم از بختِ بلندِ بعضی از نویسندگانِ خارجی‌ست. مثل مارک تواین با رمانِ بی‌نظیرِ هاکلبری‌فین یا اِگزوپری با داستانِ دوست‌داشتنی شازده کوچولو و کارلو لورنزینی که با  پینوکیو. بگذریم...
گفتم مرگ جَک همیلتون یکی از بهترین داستان‌هایِ کینگ است. این داستان، ماجرای تعقیب و گریز گروهی گانگستر با پلیس است. جَک یکی از اعضایِ دار و دسته‌ی گانگسترها تیر می‌خورد و مابقی، برای نجاتِ جانش، به هر دری میزنند. جَک، جانِ سگ دارد. مُردنی نیست. اما اعضایِ گروه، پزشکی پیدا نمی‌کنند و زخم می‌ماند و چرک می‌گیرد و عفونت می‌کند و بعد... بعدش را بگذارید، بعد از خواندن کتاب. تمامِ لذتِ داستان به پایان آن است؛ جایی که جانی دیلینجر (رئیس گروه) برای خنداندنِ دوستِ در حالِ احتضارش روی دست‌هایش راه می‌رود و در کنارش، هومِر وَن میتِر (راوی داستان)، شیرین‌کاری می‌کند و جَک می‌خندد.