«یک نفر هم نبود بفهمد؟!»؛ این آخرین جمله‌ی ‌جیمز جویس‌ پیش از مرگ بود. حق داشت. کسی نبود سر از کارش دربیاورد. حتی بعدها هم برخی از نویسندگان آثارش را دشوارخوان و دیرفهم خواندند؛ از جمله ‌بورخس‌. این را ‌آلبرتو مانگوئل‌ می‌گوید. او نوجوانی بود که در در دوره‌ی نابیناییِ ‌بورخس‌ بخت یارش شده بود برای پیرمرد کتاب بخواند. ‌مانگوئل‌ می‌گوید ‌بورخس‌ مابین سطور دائم حرف می‌زد (لابد با خودش!) و نظراتش را راجع به کتاب‌های مختلف بیان می‌کرد. او درباره‌ی ‌جویس‌ باری گفته بود که آثارش دیرفهم و ثقیل است. البته این جمله‌ی ‌بورخس‌، احتمال قریب به یقین، درباره‌ی رمان‌های جویس ‌اولیس، چهر‌ی مرد هنرمند در جوانی و فنیگنز ویک‌ بوده است چراکه داستان‌های کوتاهش هرگز مجال تداعی‌های بی‌پایانِ نویسنده نیست.
به‌عنوان مثال می‌توان به داستان بی‌نظیر ‌خواهرها‌ یا ‌ایولین‌ اشاره کرد. در داستان ‌ایولین‌ ماجرا کاملاً خطی روایت می‌شود و پیچیدگی فرمی ندارد. به تعبیر دیگر داستان‌های کوتاه ‌جویس‌ جهانی متفاوت با رمان‌هایش دارند و مقدمه‌ی مفصل ‌‌احمد گلشیری‌ (در کتاب گزیده داستان‌های جویس) در فهم جهان ذهنی نویسنده بسیار مؤثر است. این داستان‌ها پیش از این دو بار باعنوان ‌دوبلینی‌ها‌ ترجمه و منتشر شده بودند؛ بار اول با ترجمه‌ی ‌پرویز داریوش‌ (نشر اساطیر) و بار دوم با ترجمه‌ی ‌صالح حسینی‌ و ‌محمدعلی صفریان  (نشر نیلوفر). بنابراین ترجمه‌ی ‌احمد گلشیری‌ سومین ترجمه از داستان‌های کوتاه ‌جویس‌ است. ‌گلشیری پیش از این گزیده داستان‌هایی را از ‌همینگوی‌ و ‌مارکز‌ نیز ترجمه کرده بود که مقدمه‌هایی مشروح و جامع دارد. کتاب ‌جیمز آگوستین جویس‌ نیز از همین سری کتاب‌هاست که ‌موسسه‌ی انتشارات نگاه‌ به‌تازگی روانه بازار کتاب کرده است.