کامران بهادری
عباراتی چون سرزمین موعود و از نیل تا فرات بیوقفه ذهنِ ما را به اسرائیل و صهیونیسم میکشاند؛ پدیدهای که بیش از نیمقرن از حضور آن در عرصهی بینالملل میگذرد و نطفهی آن قرنهاست که بسته شده. چنانچه تصور کنیم اسرائیل مفهومی نوپاست بیشک به خطا رفتهایم و احمد زیدآبادی در کتابِ دین و دولت در اسرائیل میکوشد این گمان را از ذهنِ مخاطبِ ایرانی براند. او با استناد به متون تاریخیِ یهودیت به تبارشناسی اسرائیل میپردازد و ریشهی عباراتی چون سرزمین موعود را به گذشتههایی دور متصل میکند؛ عبارتی که در عهدِ عتیق بهکار برده شده و رژیم صهیونیستی اسرائیل با تحریف و توصل به آن از هیچ جنایتی فروگذار نمیکند.
احمد زیدآبادی در کتابِ خود میگوید برای شناختِ دولت اسرائیل نیاز به مطالعهی متونِ یهود است و بدون این شناخت، نیل به مقصود امکانپذیر نیست. بههمین جهت، دین و دولت در اسرائیل نخست با فصولی مانند دربارهی کتاب مقدس، سیمای خداوند در کتاب مقدس، «قوم برگزیده و سرزمین موعود»، «انبیاء بنیاسرائیل و پادشاهان قوم» و... آغاز میشود و بعد از آن به «دوران تلمود»، «قرون وسطی»، «قرون جدید» و «از تأسیس دولت جدید تاکنون» میپردازد و با فصل «به سوی آیندهای تشنجآمیز» پایان میپذیرد.
دین و دولت در اسرائیل پایاننامهی احمد زیدآبادی بوده و از معدود کُتُبیست که سعی دارد نگاهی همهجانبه نسبت به مفهوم اسرائیل و پدیدهی صهیونیسم داشته باشد. او ادامهی راه رژیم جنایتکار اسرائیل را، بهشدت بحرانی توصیف میکند و آیندهی آنرا روشن نمیبیند.
 |
 |
 |
 |
